LAIBACH gwiazdą Bimfest 2009

LAIBACH pojawi sie jako gwiazda festiwalu Bimfest 2009, festiwal będzie miał miejsce 19. grudnia 2009 w Antwerpii. W grudniu tego roku wraz z LAIBACH koncertuje, jak wiadomo, Juno Reactor, tak więc w Belgii pojawii się również brytyjska grupa.

Więcej informacji nt. festiwalu tutaj.

"Brat moj" i "Smrt za smrt" w nowych aranżacjach

Na facebooku LAIBACH pojawiły się fragmenty występu LAIBACH podczas festiwalu "Amphi", gdzie m.in. grupa zaprezentowała w nowych aranżacjach dwa swoje utwory z pierwszej połowy lat 80. ubiegłego wieku, tj. "Brat moj" oraz "Smrt za smrt". Na facebooku można je usłyszeć. Odebrano im część mistycznego klimatu na rzecz melodyki i rytmiki, czyli jak na twitterze NSK można było wyczytać: LAIBACH dodaje nowego wymiaru swoim starszym kompozycjom. Przypomnijmy, że nie po raz pierwszy LAIBACH dokonuje zmian w swych utworach z lat 80., na reedycji albumu "Rekapitulacija 1980-1984" można usłyszeć przerobione pod koniec lat 90. wersje "Vade retro Satanas" i "Smrt za smrt", a "Brat moj" pojawiał się pod różnymi tytułami na kilku wydawnictwach związanych z grupą.

Nowe aranżacje pojawią się w pełnej krasie podczas koncertu w Lublanie 18.09.2009, gdzie wraz z LAIBACH wystąpi Juno Reactor.

Walk into the Universe of LAIBACH KUNST MACHINE - część II

Wycinki z wywiadów LAIBACH
1980-1985 część 2.

Pytanie: Projekty studyjne LAIBACH bardzo różnią się od granych na żywo: nagrania coraz silniej wyrażają raczej proste trendy nagrywania płyt, podczas gdy na koncertach sięgacie po całkowity eksperymentalizm, który jest również bliski awangardzie muzyki klasycznej. Jaka jest jednocząca charakterystyka? (GLASEBNA MLADINA – Jugosławia)

LAIBACH: Militarny klasycyzm jest formą, która jednoczy mechaniki organicznego rytmu i konfuzję intuicyjnych, dźwiękowych interwencji w Harmonię Pięknej Idei. Zmonopolizowaliśmy prawo do chaosu, by podkreślić porządek. Różnica między pracą studyjną a koncertowymi wydarzeniami bazuje na rozważeniu kontekstu natury medium.

P: Wasze nowe nagrania są bardziej otwarte, bardziej populistyczne: czy jest to trend „otwierania się” LAIBACH czy coś innego? (RADIO STUDENT – Jugosławia)

P: Jest kilka mentalnie disco utworów na waszych nagraniach, niektóre są nawet potencjalnymi hitami disco. Relacja: LAIBACH – słuchacze tanecznych parkietów? (GLASEBNA MLADINA – Jugosławia)

Jawna techno-rewolucja naszej muzyki ma paralele we wzroście i multiplikacji maszyn. Jesteśmy zafascynowani estetyką disco i wprowadzenie elementów disco w produkcję naszej muzyki nie jest nowością. Wpływa jedynie na oczyszczenie i apostrofizację rytmu, który jest – jako regularna powtarzalność – najczystszą formą militarnie zorganizowanej rytmiczności stechnicyzowanej produkcji i klasycystycznym pięknem. Rytm disco stymuluje automatyczny mechanizm i współtworzy industrializację świadomości zależnie od modelu totalitarnej i industrialnej produkcji.

P: Jak powstaje wasza muzyka? Czy komponujecie ją czy pojawia się spontanicznie? Jaka jest jej „muzyczna” wartość? (MLADINA – Jugosławia)

Wysiłek osiągania kompozycji upewnia nas w sterylności tego procesu. Kompozycja jest całkowicie strukturalna; proces komponowania jest dyktowanym gotowym produktem. Industrialna produkcja jest znaczeniowo rozwijająca, lecz jeśli wyciągniemy z tego procesu element chwili, tym samym przeznaczymy go do mistycznego wymiaru (antypoda: historia – mistycyzm) alienacji, który odkrywa magiczny komponent procesu industrialnego. Techniczna reprodukcja uwalnia praktykę rockową z pasożytniczej funkcji w rytuale; zamienia ją na inną funkcję: fundację w polityce. Ale! Nasze politycyzowanie dźwięku może być całkowicie dźwięczne.

P: Czy ci ludzie, którzy słyszą w waszych procedurach emfatycznych modulacji futuryzmu, dadaizmu i duchampianowskiego flirtu z „industrialem” początku tego wieku, mają rację? (DJUBOKS – Jugosławia)

Każde wskrzeszanie przeszłości, jako formę tego, co jest współczesne, ukrywa kreatywny letarg. Jesteśmy obeznani z aberracjami i sprzecznościami dysiluzorycznej artystycznej awangardy. Nie mamy zamiaru reprodukowania lub interpretowania jej. Ideologia „przerastania” została przerośnięta i nie może się nigdy zdarzyć, że odbiorca-konsument myli opakowanie ze sztuką. Cała nasza praca, obecna i przyszła, musi pozostawić za sobą wszelkie przeszłe prace, niezależnie od ich wspaniałości. Martwa przeszłość nie powinna być żadnym wyzwaniem dla nas, którzy żyją!

P: Jaka jest relacja między LAIBACH KUNST a Słowenią czy światową, historyczną awangardą, z odniesieniem do faktu, że jej pierwsze pokolenia działały w czasie (powstawania) totalitarnych reżimów? Czy LAIBACH KUNST jest awangardą? (RADIO STUDENT – Jugosławia)

Kiedy mówimy o awangardzie, wierzymy, że najpiękniejsze ze wszystkich były performance tych „awangardowców”, którzy działali między 1920 a 1940 rokiem w Rzymie raz w roku i wykonywali wyjątkowo uzdolnioną cielesną musztrę. W ten sposób szkolona młodzież między latami trzydziestymi a osiemdziesiątymi była nazywana. Ruszali swymi smukłymi kończynami i ciałami w precyzyjnym rytmie jak pojedynczym ciałem.

W okresie feudalnym, termin „awangarda” oznaczał psy łowieckie podczas polowania. Później, trofeum, które zostało upolowane i wydarte przez nowoczesną awangardę stało się samym człowiekiem. Historia światowej sztuki awangardy jest symptomem agonii świata, złapanego w demonizację naczelności i materii. „Śmierć sztuki”, ku której ostatnie ruchy awangardowe zmierzały oznacza „śmierć człowieka”. Nie plamimy naszych rąk taką krwią.

P: Czy LAIBACH jest tryumfem konceptualizmu czy, taki jak jest, przygotowawczą fazą ku tryumfowi kreacji? (DJUBOKS – Słowenia)

Jeśli termin „konceptualizm” znaczy pewną artystyczną praktykę (i ideę) nowoczesnej sztuki, która wyrzeka się własnej aktualizacji, wtedy LAIBACH nie ma nic wspólnego z tą praktyką, za wyjątkiem przeciwstawności. LAIBACH artykułuje siebie poprzez swoje własne aktualizowanie i oznacza tryumf ponad konceptualizmem. Każda klasyfikacja i determinacja z punktu widzenia podstawowej tendencji LAIBACH jest nieprawidłowa i bezsensowna, jednakowoż w obrazie i słowie nie odrzucamy określenia „transhistorycznego (realnego) realizmu” jako przygotowawczej fazy ku tryumfowi „monumentalnej retrogardy”.

P: Rozważając przemysłową religijność i religijny przemysł jako podstawowy wyróżnik waszych czasów, jaka jest nowa pozycja LAIBACH względem POP sztuki? (DJUBOKS – Jugosławia)

POP sztuka jest tylko jedną z form reakcyjnego realizmu; świadomej reprodukcji bez poszukiwania i ekspozycji znaczenia pokazanego (jak nowoczesny realizm wymaga). Odrzucenie znaczenia tego co jest ukazane indykuje opór pokazywania prawdy i jej otwartą represję. Co więcej, POP sztuka jest połączona poprzez odległą, sztuczną ironię z pewnym aspektem socjalnego nihilizmu; LAIBACH KUNST wznosi się ponad takie tendencje i chce pokazać prawdę, taką jaka powinna być, przywracając rzeczom i ludziom ich nieskażone znaczenie.

P: Jaka jest postawa LAIBACH względem tradycyjnej sztuki? Całkowita negacja, krytyczna akceptacja czy absolutna autonomia w relacji do innych typów sztuki? (DJUBOKS – Jugosławia)

Rządząca klasa musi twardo dyktować gatunki tradycyjnej sztuki poprzez jej polityczne, estetyczne i ideologiczne mechanizmy, otaczając ją charakterystykami wieczności, niezmienności i ostateczności. Pozycja LAIBACH wobec tradycyjnej sztuki to selekcja, która musi na nowo odkryć i ocenić historię, zwrócić władzę instytucjom i konwencjom oraz zmniejszyć dystans między artystyczną ekspresją a kolektywnym consensusem.

P: LAIBACH KUNST, które w swej muzycznej produkcji czerpie z udogodnień „wysoko uprzemysłowionej” technologii masmediów jest bardzo zaskakujące w swej elementarnej technice malarskiej (olej na płótnie)... (RADIO STUDENT – Jugosławia)

Początkowy punkt naszych działalności znajduje się w zunifikowanym koncepcie, który wyraża się w każdym medium właściwie do jego praw. LAIBACH używa pop mediów w swej muzycznej produkcji, podczas gdy w malarstwie podejmuje pod rozwagę klasyczne wartości autentycznej sztuki. Autentyczna sztuka ma swą własną myśl, swą własną historię, swą własną tradycję, swą własną przyczynę istnienia i swój własny porządek. Ma swą własną wieczną technikę – i to jest olej na płótnie. Technika odgrywa ważną rolę w powstawaniu obiektywnego wyglądu, tak jak jest wymagana przez esencję figuralnej sztuki. Im bardziej obecność ręki jest zauważalna w wykonywaniu, tym bardziej obiektywny jest obraz. Ta realizacja ceni tradycyjną technikę i użycie trwałych materiałów.

P: Jedna z waszych prac ma nagłówek „KUNST IST POLITISCH”. Do jakiej rozciągłości odnosi się to poza kontekst samego dzieła sztuki („rozwinięte flagi na fladze”), i poza kontekst LAIBACH KUNST? (RADIO STUDENT – Jugosławia)

„Jestem artystą, a nie politykiem. Kiedy kwestia polska zostanie w końcu rozwiązana, chcę zakończyć swoje życie jako artysta.”
Adolf Hitler, 1939

„Polityka jest najwyższą i wszechobejmującą sztuką, i my, którzy tworzymy współczesną słoweńską sztukę postrzegamy siebie jako polityków.”
LAIBACH, 1985

P: Podczas gdy większość totalitarnej, porządku społecznego, sztuki jest często hiperklasyczna, „utopijna”, raczej pokorna i „po bezpiecznej stronie”, bezproblemowa, sentymentalna jeśli chodzi o człowieka, LAIBACH KUNST jest agresywnie prowokacyjne, nieprzyjemne i aroganckie – i to są charakterystyki, które państwo, jakie (najwyraźniej?) wspieracie prawdopodobnie toleruje z trudnością. Czy LAIBACH dąży do własnego zniszczenia/obalenia? (NME – Wielka Brytania)

LAIBACH jest zcentralizowanym arsenałem wiecznych artystycznych znaczeń, które nie wymagają wysiłku, by je zaakceptować lub odrzucić, tak jak się to ma w przypadku zdegenerowanej sztuki. W związku z tym, LAIBACH dąży, po pierwsze i przede wszystkim, do obalenia zdegenerowanej sztuki.

P: Dlaczego „Trasa Okupowanej Europy”? (RADIO STUDENT – Jugosławia) („Trasa Okupowanej Europy” – pierwsza trasa LAIBACH)

Europa jest zachodnią częścią Azji. Z powodu swej kulturalnej, politycznej i ekonomicznej roli na świecie jest uważana za specjalny, uprzywilejowany kontynent.

Nazwa Europy pochodzi z Asyryjskiego słowa ereb, które znaczy „zachód słońca” lub „zachodzenie” w ogóle. Grecy zaadaptowali je z fenickiego, w znaczeniu zachodniego wybrzeża morza Egejskiego. W końcu cały kontynent został tak nazwany.

Dzisiejsza kulturalnie, politycznie, ekonomicznie i militarnie podzielona Europa jest niestabilnym, nerwowym centrum i barometrem światowych wydarzeń. „Stan okupacji” jest kategorycznym imperatywem jej roli i istnienia.

P: Reakcje zagranicznej prasy były gwałtowne i raczej „silne”. Czy była to odpowiedź tylko na same koncerty, na image LAIBACH czy sprowokowaliście ich w jakiś inny sposób? (RADIO STUDENT – Jugosławia)

LAIBACH praktykuje prowokację na wyalienowanej świadomości, lecz prowokacja nie służy własnemu celowi, ani nie jest podstawową metodą naszych działań. Prowokacja LAIBACH jest konsekwencją wewnętrznej witalności ducha, energii, która jest gwałtownie uwalniana przy każdym ponownym wcieleniu Idei i przy każdej realizacji jej płodności z każdym wypełnieniem stosownej przestrzeni.

P: Jaka jest wasza opinia na temat zachodniej prasy muzycznej, która, ogólnie, przyjęła was różnymi recenzjami? (SPEX – Niemcy Zachodnie)

Zachodnia prasa jest przedłużeniem i dyktatem gospodarki rynku, która kreuje swą prawdę zależnie od obecnych potrzeb logiki rynku, i która nie widzi, nie potrzebuje lub nie uświadamia sobie rywalizacji poza jej ekonomicznymi limitami. W tej perspektywie nasze występy w Zachodniej Europie reprezentują bolesne wszczepienie obcego ciała w rozkładające się wnętrzności nienasyconego zwierzęcia.

P: Czy LAIBACH KUNST używa totalitarnych mechanizmów jako celi artystycznych, czy jako krok ku stworzeniu totalitarnego państwa? Jeśli to drugie jest prawdą, jaka będzie rola LAIBACH? (NME – Wielka Brytania)

LAIBACH nie jest konsekwencją jakiegoś procesu intelektualnego. Jest faktem tego samego mechanizmu (immanentnego, konsystentnego ducha), który zmusza go do stworzenia i życia tak, jak żyje; jest to państwo-czyn, gdzie intuicja, jako magiczny akt w rytmie ludzi i rzeczy, decyduje o kierunku, bez oferowania lub szukania wyjaśnień. Orientacja w kierunku pracującego człowieka, jako podstawowa wartość systemu, definiuje społeczny i materialny status i przez to jego artystyczne cele.

My, LAIBACH, jesteśmy inżynierami ludzkich dusz.

Johann Sebastian LaiBach po raz kolejny

Kolejny koncert LAIBACHKUNSTDERFUGE prezentujący interpretację "Kunst der Fuge" Johanna Sebastiana Bacha w wykonaniu LAIBACH odbędzie się w Słowenii, w Ravne na Koroškem w KMKC KOMPLEKS, 28. sierpnia o godzinie 21.

VolksWagner i Żelazne Niebo

VOLKSWAGNER pojawi się jako wydawnictwo studyjne. Tej informacji można było się spodziewać. Nie znana jest jeszcze data premiery, jednak wiadomo, że wersję studyjną współprodukować będzie Juno Reactor.

Potwierdzają się również informacje co do tego, że LAIBACH ułoży ścieżkę dźwiękową do filmu. Jest to ambitna produkcja zatytułowana "Iron Sky", produkowana przez twórców "Star Wreck" - najsłynniejszego filmowego projektu internetowego wszechczasów. LAIBACH zaprosił do współpracy przy komponowaniu muzyki Juno Reactor. Premiera planowana jest na rok 2011.

Koncert LAIBACH i Juno Reactor

Z annałów kreatywności w muzyce.

Premierowy wspólny koncert grupy LAIBACH oraz intermediowego projektu Juno Reactor odbędzie się w hali Kino Siska w Lublanie 18.09.2009. Techniczne właściwości i sceniczne możliwości wielkiej hali doprowadzone do granic możliwości.

LAIBACH przearanżował swoje utwory z pierwszej połowy lat 80. ubiegłego wieku i zaprezentuje nowe aranżacje, prawdopodobnie nowe wersje pojawią się tylko na premierowym koncercie. Jeśli tak, nie wiadomo co zagra LAIBACH oprócz nich.

Juno Reactor natomiast przedstawi wybrane starsze kompozycje oraz utwory z ostatniego albumu "Gods and Monsters". Gościnnie wystąpią bębniarze i muzycy z Afryki oraz słynny japoński gitarzysta znany z grup X-Japan oraz S.K.I.N. Sugizo.

Oprócz tego, jeśli gwiazdy ułożą się w odpowiedniej konstelacji, LAIBACH i Juno Reactor zagrają część koncertu wspólnie.

Więcej informacji tutaj.

Walk into the Universe of LAIBACH KUNST Machine - część I

Wycinki z wywiadów LAIBACH
1980-1985 część 1.

PYTANIE: Jak i kiedy powstała grupa LAIBACH? W jakich okolicznościach i z jakich powodów? (DJUBOKS – Jugosławia)

LAIBACH: Utworzenie grupy jest blisko związane z powstaniem nowoczesnej świadomości i nowych socjoekonomicznych relacji, których funkcja i znaczenie zostały dokładnie odkryte w Trbovlje, mieście z silnymi rewolucyjnymi i industrialnymi tradycjami.

Ruch robotniczy odegrał ważną rolę w okresie między dwiema wojnami światowymi w regionach Zasavje, ściślej mówiąc w Trbovlje, Zagorje i Hrastniku. Pracownicy, prowadzeni przez ich partię, stopniowo przejęli przewodnią rolę w narodzie słoweńskim i w następnym okresie – podczas Narodowej Wojny o Wolność i rewolucji socjalistycznej – wypełnili tę rolę poprzez zabezpieczenie Słoweńcom ich wolności, ich własnego państwa, społecznej swobody i drogi ku socjalizmowi.

W latach między dwiema wojnami, zostały założone Partia Komunistyczna w górniczych obszarach i „Komuna Trbovlje”. Wybuchł największy strajk górników i pierwsze akcje faszystowskie krwawej organizacji jugosłowiańskich nacjonalistów „Orjuna” zostały powstrzymane. Górnicy okupowali kopalnie i rozpoczęli łamiący serca strajk głodowy. Młodzież Zasavje okazała wielkiego ducha walki, a żony górników aktywnie brały udział w wydarzeniach społecznych. Podczas tego okresu, wielkie, kulturalne społeczności robotnicze zostały utworzone w Zasavje. Kultywowały one teatr, śpiew i muzykę. Poeci, pisarze i aktorzy się wyłonili. Pierwsi robotniczy atleci i alpiniści, pierwsze grupy dziecięce jako awangarda przyszłych pionierów, pojawili się.

Socjalistyczna idea, która nadeszła do regionów górniczych w ostatniej kwarcie poprzedniego wieku stopniowo uchwyciła robotnicze umysły. Komuniści, którzy byli biegli w publicznych działaniach jak i w nowych formach podziemnych ruchów, stali się inspiracją dla robotników. Socjalistyczne idee stały się żywym przewodnikiem czynów, przygotowań i wykonania socjalistycznej rewolucji, „ostateczna, decydująca bitwa” została ogłoszona przez „International”. Reformy, które walczyły by utrzymać kapitalistyczny porządek przestały być esencją i znaczeniem walki robotników; zostały zastąpione przez zadanie wyrzucenia burżuazji i walki o rządy klasy robotniczej. W 1924 roku poeta-górnik napisał:

Rebelia jest wieczną siłą życia
Rebelia jest modlitwą ułożoną przez masy
Rebelia jest krokiem ku świątyni zmartwychwstania
Rebelia jest gniewem zakorzenionym w głodzie
Rebelia rodzi nowe światy!

Dzisiaj, te obszary górnicze zmieniają swój wizerunek. Współczesny robotnik industrialny żyje wśród fabryk i kopalń, nie jest już cicho przykuty do swej górskiej doliny. Stał się pracującym, socjalistycznym człowiekiem, z naturalnym instynktem i czuciem klasowej przynależności. Kilka miast pokazuje tak wielki antagonizm między starym a nowym jak Trbovlje. Spuścizna poprzedniej, kapitalistycznej społeczności musiała zwolnić miejsce nowemu, socjo-ekonomicznemu porządkowi, prowadzonemu przez wciąż atakowaną klasę robotniczą, przez wszystkich pracujących ludzi i obywateli, którzy brukują drogę przyszłego postępu poprzez satysfakcjonowanie kolektywnych i ogólnych interesów.

Grupa LAIBACH została założona w Trbovlje w 1980 roku.

P: Czy istnieje oficjalny bądź nieoficjalny manifest grupy? (Djuboks – Jugosławia)

Każdy historyczny manifest, jako program, zbiór celów, form i zasad ruchu jest podstawowo niekompletny, obciążony sam sobą i pozostawiony dynamizmowi czasu (np. Komunistyczny Manifest, 1848, Futurystyczny Manifest, 1909), który odkrywa krótkotrwałość, demagogiczny charakter jego założeń. LAIBACH jest realizacją uniwersalności czasu; nasza zorganizowana działalność jest intensywną agitacją i ciągłą, systematyczną, propagandową i ideologiczną ofensywą. W utrzymaniu tego, nasze podstawowe, orientacyjne punkty są wciąż przedyskutowywane i poprawiane. Przez to program nie jest teorią dogmatów, lecz jest wciąż modyfikowany, jest tematem dynamicznej transformacji, etc., ciągłego korygowania i przedefiniowywania. Kompletna przypominająca manifest wersja przez to nie istnieje, lecz podstawowe tezy i dokumenty programowe są sformułowane i usystematyzowane w kilku regionalnych grupach i skoncentrowane w nich poprzez 10 Punktów Traktatu. Tych dziesięć punktów reprezentuje fundamentalny program doktryny LAIBACH KUNST.

P: Kiedy zostałem zaproszony do Lublany krótki czas temu (na Science-Fiction Festival), natychmiast zauważyłem na mapie, że dawna nazwa Lublany to – Laibach. Dlaczego wybraliście tę nazwę? Czy ma to coś wspólnego z waszym wizerunkiem? (SPEX, Niemcy Zachodnie)

Nazwa oznacza urzeczywistnienie idei na poziomie enigmatycznego, kognitywnego symbolu. Nazwa LAIBACH po raz pierwszy pojawiła się w 1144 roku jako oryginalna nazwa Lublany, miasta „przy strumieniu” (Bach) i „wrzosowisku” (Laibach). Pojawia się ponownie podczas rządów Austro-Węgierskiej monarchii, tym razem jako alternatywa dla wersji słoweńskiej. „LAIBACH” ponownie pojawia się w 1943 roku, po kapitulacji Włoch podczas Drugiej Wojny Światowej, kiedy Niemcy przejęły kontrolę nad miastem. Był to okres, w którym Naziści i Belogardisti (Biała Gwardia) aresztowali, torturowali i mordowali tych obywateli Lublany, którzy nie wierzyli w zwycięstwo Trzeciej Rzeszy. W 1980 roku, z wyłonieniem się kulturowej grupy młodzieżowej, nazwa LAIBACH pojawiła się po raz czwarty, sugerując specyficzne możliwości dla uformowania spolitycyzowanej – systematycznie ideologicznej – sztuki, jako konsekwencja wpływu polityki i ideologii. W tym znaczeniu, nazwa sumuje horror wspólnoty totalitaryzmu z alienacją wygenerowaną przez produkcję w formie niewolnictwa.

P: Jakimi zasadami LAIBACH manipuluje w tworzeniu atmosfery podczas koncertów? (DJUBOKS – Jugosławia)

Nasz występ ma oczyszczającą (EGZORCYZM) i regenerującą (MIÓD + ZŁOTO) funkcję. Z mistyczną, erotyczną, audiowizualną konstytucją ambiwalencji strachu i fascynacji (która działa na świadomość w pierwotny sposób), ze zrytualizowaną demonstracją politycznej siły, i z innymi manipulacyjnymi osiągnięciami, LAIBACH praktykuje dźwięk/siłę w formie systematycznego (psychofizycznego) terroru, jako terapię i zasadę społecznej organizacji.

Cel: sprowokować maksymalną ilość kolektywnych emocji i uwolnić automatyczną odpowiedź mas;

Konsekwencja: efektywne zdyscyplinowanie rewolucyjnej i wyalienowanej widowni; obudzenie uczucia całkowitej przynależności i poświęcenia Wyższemu Porządkowi;

Rezultat: przez zaciemnienie jego intelektu, konsument jest zredukowany do stanu pokornej skruchy, która jest stanem kolektywnej bezmowy, która w odwrocie jest zasadą społecznej organizacji.

P: Jak usprawiedliwiacie przemoc, której używacie wobec widowni (agresywny dźwięk, męcząca powtarzalność, oślepiające światło wycelowane w widownię, wielkie czarne banery i plakaty z pięścią)? (ROCK – Jugosławia)

Kiedy społeczny antagonizm kumuluje się w politycznych i ekonomicznych kryzysach, tylko siła pozostaje „ultima ratio” społecznej integracji. Siła musi przyjąć formę systematycznego (fizycznego i psychicznego) terroru, zorganizowanego zgodnie ze społecznymi relacjami: terror przyjmuje funkcję produktywnej siły, wzmagając dyscyplinę i adaptację mas do istniejących relacji produkcji i istniejącego aparatu produkcji. Systematyczny terror staje się konstytutywnym instrumentem rządu.

Przez to przemoc nie jest systemem lub estetyką, i tym bardziej nie jest rozrywką. Przemoc jest brutalną koniecznością, której ulegliśmy.

P: Z etycznego punktu widzenia, wasze występy były opisane jako niemoralne. Jaki jest wasz komentarz? (ROCK – Jugosławia)

W sztuce, moralność jest nonsensem; w praktyce jest niemoralna; w ludziach jest chorobą.

P: Kto jest waszymi modelami; skąd bierzecie swoje idee? Z pewnością nie twierdzicie, że te idee są wasze? (RTV LJ – Jugosławia)

P: Czy łączycie produkcję LAIBACH z jakimiś podobnymi (współczesnymi) osiągnięciami za granicą (mam na myśli różne pola artystycznej produkcji na myśli)? Jaka jest wasza reakcja na twierdzenia krytyków, że This Heat i Throbbing Gristle dostarczyli wam podstawowych (nie tylko muzycznych) inspiracji? (DJUBOKS – Jugosławia)

Za granicą, jak i w domu, w każdym wieku istnieje masa autorów, którzy budują swoją pracę (i życie) na podobnej estetyce co LAIBACH. Niektórzy zbliżyli się do perfekcji w swoich ekspresywnych wysiłkach, głównie dzięki historycznym warunkom, w jakich żyli i pracowali. W konsekwencji, LAIBACH rozpoznaje wpływy (oryginalność jest iluzją fałszywych rewolucjonistów), lecz jedynie jako fizycznie konieczne wpływy drugiej ważności, które są wcielone w nas tylko jako historyczna baza obecnej chwili (i ich wybór jest nieograniczony). Dlatego też każda klasyfikacja i determinacja jest błędna w założeniu do pierwotnej tendencji LAIBACH. Naszymi podstawowymi inspiracjami (głównymi modelami, które nie są modelami przez formę, lecz są materiałem manipulacji LAIBACH) pozostają: industrialna produkcja, Nazi Kunst, totalitaryzm, bruityzm... i, oczywiście, disco.

P: Kiedykolwiek czytam relację z jakiegoś waszego koncertu, mam wrażenie, że krytycy mają problemy z waszym wizerunkiem, ideologiczną platformą i politycznymi konotacjami. Dlaczego, według was, ludzie są tak poważni na waszych koncertach? ...nie są pewni czy jesteście faszystami czy nie... przynajmniej tak było w Niemczech. A wasz występ w Hamburgu: mimo wyjątkowego koncertu, wiele osób opuściło salę koncertową. Jak to wyjaśnicie? Czy lubicie kiedy reakcje publiki są tak silne, silniejsze niż w stosunku do jakiejkolwiek innej grupy? (SPEX – Niemcy Zachodnie)

Nasza ekspresja jest wielowarstwowa, więc z tylko jedną konfrontacją z nią, jest niemożliwe poznanie jej struktury. Prowokuje tych, którzy nie mają energii by zrekonstruować i zrozumieć idei LAIBACH (demaskacja społecznych neuroz). Lecz ci, którzy mądrze sięgną myśli są wybranymi swoich czasów. LAIBACH jednoczy wojowników i oponentów w ekspresji krzyku statycznego totalitaryzmu.

P: Czy sądzicie, że jesteście bardziej efektywni, naprzeciw wysublimowanej lub nieprzygotowanej widowni, „niepoinformowanej” o odpowiedzi na wasz typ muzyki? (NME – Wielka Brytania)

Widownią LAIBACH jest każda widownia, która akceptuje ekstremalną pozycję współczesnej (post)industrialnej produkcji. Identyfikacja z naszymi pozycjami jest możliwa przez środki intelektu lub intuicji w schizofrenicznym osobniku, który jest, w procesie degeneracji, całkowicie wyalienowany ze społeczeństwa (mobilizacja niestabilnych jednostek). Widownia może dodać naszej demonstracji codzienną praktykę politycyzowania, pragnienie wiedzy i wymiar satysfakcji.

P: Czy wasza koncepcja i ważność, którą przypisujecie przemysłowi wewnątrz struktury państwa nie są raczej nostalgiczne? Mam na myśli rosnącą liberalizację od pracy i przemysłu, wzrost automatyzacji etc., który oznacza, że „idealne warunki” (ograniczony wolny czas) dla takiego zrozumienia przemysłu są wykluczone. (NME – Wielka Brytania)

Pojęcie industrializacji jest wieczne. Rozwija się jako „oprogramowanie” automatyzacji, niezależnie od produkcji, która jest transferowana do niewyeksploatowanych regionów świata. Industrializacja tak zwanego „trzeciego świata” wyłania się na bazie automatycznej eksploatacji taniej siły roboczej. „Idealne warunki” ograniczonego wolnego czasu są, w założeniu takiej ekonomicznej transplantacji produkcji i nowo stworzonych relacji produkcji (obustronnie), bardzo wyraźne. Upadek Brytyjskiego Imperium i utworzenie „kolonialnej” zależności od USA są wynikiem tego samego ekonomicznego procesu.

Ewaluacja wolnego czasu jest wykonana w industrialnych terminach (również poprzez magazyny muzyczne, jak NME); jest złożonym odbiciem obiektywnej sytuacji. Od początkowej pozycji władzy, zdeterminowanej przez ideologię klasy rządzącej, masowa komunikacja przejmuje kreatywną motywację, siłą wprowadzając pasywność w ekonomiczne, polityczne, intelektualne i kulturalne życie (proces depolitycyzacji). W ten sposób, Kulturindustrie – poprzez formowanie i kierowanie wolnymi zajęciami (relaks, rozrywka, sport, kultura...) – wspiera Progres Industrialnej Osobowości.

P: Mówicie, że „potrzeba autorytetu jest silniejsza niż chęć niezależności” (LAIBACH, Wszechmoc Machiny Państwowej, publikacja SKUC, 1983); jak usprawiedliwiacie takie oświadczenie w świetle Jugosłowiańskiej Walki Narodowego Wyzwolenia (opór przeciw nazizmowi) i powojenne „niezrzeszenie” (odrzucenie subordynacji względem silniejszej władzy)? (NME – Wielka Brytania)

AUTORYTET jest siłą woli, która subordynuje naszą (LAIBACHa) działalność do swojego własnego celu. Niezależność i pewna autonomia są obligatoryjne z punktu widzenia autorytetu artystycznej praktyki. Psychohistoryczna dyslokacja jest problemem kolektywnej świadomości w swych poszukiwaniach symbolicznych form jako kolektywnego wyrażenia; jest niezdolnością do wyjścia z indywidualnej egzystencji jako maszyny, co jest neurozą śmierci. Propaganda jest aspektem masowej komunikacji, która działa jako psychohistoryczna dyslokacja wiecznych wizualnych i dźwiękowych koncepcji i przez to wspiera niezrzeszenie. NIEZRZESZENIE jest potrzebą zależności i zależność formuje procesy kreacji siły woli, która jest AUTORYTETEM.

P: Jak w ogóle rozumiecie wolność? (DJUBOKS – Jugosławia)

Obraz wolności zmienia się z czasem: wolność, która jest możliwa w okresie prosperity jest niedozwolona gdy rządzi niedostatek. Nasza wolność jest wolnością tych, którzy myślą podobnie.

Open your eyes and rise with us - LAIBACH Videos IX

15. "Anglia" pochodzi z albumu "Volk" oraz singla "Anglia". W teledysku widać postać Borisa Benko pochodzącego z zespołu Silence, który współpracował z LAIBACH podczas pracy nad albumem "Volk". Oprócz tego Primoz Hladnik z Silence grał na klawiszach podczas tras koncertowych związanych z "Volk", a Boris pojawia się gościnnie na wokalach podczas niektórych koncertów, np. w Trbovlje czy Londynie, śpiewając w utworach "Nippon" oraz "Slovania", czasem śpiewał również podczas całej pierwszej części koncertu, np. w Moskwie. Wg pierwotnych planów Boris miał brać udział w całej trasie lecz z powodu choroby nie udało się ich zrealizować, a jego miejsce zajęła udanie Mina Spiler z zespołu Melodrom, która również pojawia się na albumie "Volk", jak i remixie LAIBACH utworu "Ohne dich" niemieckiego zespołu Rammstein. Podczas kilku koncertów jej miejsce zajmowała Jadranka Juras. Teledysk "Anglia" wyreżyserował Saso Pogdorsek w 2006 r., a odnaleźć go można na DVD "Volk Dead in Trbovlje".

<

16. "Slovania" pochodzi z albumu "Volk", teledysk wyreżyserowany przez Saso Podgorska w 2007 r. łączy ujęcia na żywo z filmem wyświetlanym podczas wykonywania utworu podczas koncertów. Teledysk odnaleźć można na DVD "Volk Dead in Trbovlje".