Laibach
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą IRWIN. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą IRWIN. Pokaż wszystkie posty

16.07.2012

Nowy teledysk, nowy dokument

Długo oczekiwany teledysk do utworu "Under The Iron Sky" z albumu "Iron Sky - The Official Soundtrack" jest już udostępniony do oglądania. Składają się na niego, m.in., fragmenty z filmu "Iron Sky", do którego LAIBACH skomponował ścieżkę dźwiękową.

-------------------------------------------------------------

Poniżej znajduje się fragment dokumentu zajmującego się unikalną serią wydarzeń, wynikłych z prowokacji artystów w specyficznym klimacie społecznym. Taka kombinacja okoliczności, jaka miała  miejsce w komunizmie byłej Jugosławii, jest teraz niemożliwa do odtworzenia. Sprowokowani przez utrzymywanie kultu jednostki w formie corocznych obchodów urodzinowych zmarłego prezydenta Tity i pan-jugosłowiańskiej idei braterstwa i jedności, separatystyczne tendencje zaczęły kwitnąć we wczesnych latach 1980. Dokument zatytułowany „Sztuka piękna odbijania” (The Fine Art of Mirroring) zajmuje się sprawą republiki Słowenii i jej artystami, którzy sprowokowali narodowy skandal.

Poniższy fragment dotyczy słynnego plakatu stworzonego przez Neue Slowenische Kunst z okazji obchodów Dnia Młodości.

Data wydania dokumentu: październik 2012.

13.09.2011

Niemożliwe w Moskwie Państwo w Czasie

Praca IRWIN zatytułowana "Państwo w Czasie" (State in Time) została zainstalowana na fasadzie Muzeum Sztuki Współczesnej w Moskwie, jako część wystawy "Niemożliwe społeczności", której kuratorem jest Viktor Misiano. Kilka dni po zawieszeniu praca została zdjęta, gdyż, wg dyrektora muzeum, nie otrzymano pozwolenia na wieszanie jej w tym miejscu. Oficjalnie oczekuje więc na pozwolenie, nieoficjalnie mówi się, iż pewne osoby dzwoniły do muzeum informując o problematycznej zawartości plakatu.

Więcej informacji nt. wystawy tutaj.

23.01.2011

Wystawa IRWIN - Was ist Kunst Hugo Ball

IRWIN Was ist kunst Hugo Ball
Otwarcie wystawy: 20 kwietnia 2010 r. o godzinie 18.00


IRWIN rozliczał się z tematem ikon w swej serii Was ist Kunst od roku 1984. W bezpośrednim nawiązaniu do Ostatniej Futurystycznej Wystawy 0,10 wystawionej w St. Petersburgu w 1925 roku, IRWIN zaprezentuje obrazy ze swoich serii w podobnym stylu ‘petersburskiego wieszania’, jak robili to suprematyści. Czarny kwadrat Malewicza wiszący w rogu frontem do wejścia, miejsca, w którym można by oczekiwać powieszenia ikony, zmieniony jest przez to w ikonę na jej własnym prawie i przekształcając obraz, w to, czym był przez lata: esencjalną ikoną modernistyczną.

IRWIN użył Czarnego kwadratu Malewicza, innych suprematycznych ikon oraz innych motywów z historii sztuki i stworzył z nich nową całość. W 1995 roku, kiedy Was ist Kunst zostało przetłumaczone w ikony, IRWIN wybrał kilka ze swych własnych formulacji z całego ciała prac Was ist Kunst i zaczął, podążając za tradycją malowania ikon, je kopiować. Obrazy z obu serii są połączone określonymi ramami, które są użyte by zhomogenizować różnorodność aspektów.

Z okazji wystawy Was ist Kunst Hugo Ball IRWIN zaprezentuje ‘obramowane IRWINowo’ grecko-ortodoksyjne ikony, dzięki uprzejmości Galerii Sztuk Pięknych Visconty w Lublanie, w krypcie Cabaretu Voltaire. Ikony nie rekonstruują rzeczywistości tak, jakby ktoś patrzył poprzez okno na inny świat. Raczej, przez przyjęcie twardych zasad, malarze odnieśli sukces w ujęciu w obrazie aktualnej prezencji świętości. Ikony są rytualistycznym narzędziem, które nie reprezentuje świętości, lecz są samą jej substancją, przez to dając bezpośredni dostęp do boskości.

Ich funkcja, jako rytualistycznego narzędzia sprowadza ikony blisko tego, co Hugo Ball próbował osiągnąć z dada. Dada nie było ani ‘stylem’ ani ‘ruchem sztuki’, lecz gestem, który, jak sądził Ball, pomoże mu osiągnąć mistyczny wgląd. Począł tę ideę nocą, w której intonował fonetyczny wiersz głosem biskupa. 18 czerwca 1921 roku Ball napisał w swoim dzienniku Flucht aus der Zeit (1927): „Kiedy przeszedłem przez słowo „dada”, Dionizos zawołał do mnie dwa razy. D. A. – D. A.” Nie mówił o Bachusie (Dionizosie), lecz o Dionizosie Areopagita, kontrowersyjnym mistyku z 5 wieku n.e., o którym Ball napisał książkę w 1923 roku, zatytułowaną Byzantinisches Christentum.

Wystawa Was ist Kunst Hugo Ball konfrontuje ortodoksyjne ikony z oprawionymi przez IRWIN pracami dada, uwzględniającymi dionizyjską inwokację. Pokazane zostaną magazyny Cabaret Voltaire z 1916 i Dada z 1919 r., jak i słynna fotografia Hugo Balla jako magicznego biskupa ubranego w kubistyczny kostium. Oprócz tego, pojawi się wielkoformatowe zdjęcie biskupa Metodija Zlatanova, chrześcijańsko-ortodoksyjnego metropolity Macedonii, stworzone specjalnie na tę wystawę. Pokazuje ono go trzymającego w swych rękach oryginalną pracę dada z Kunsthaus w Zurychu, jakby to była to ikona w procesji.

IRWIN, Cabaret Voltaire i teolog dr Johannes Hoff z Uniwersytetu Walijskiego, chcieliby przetłumaczyć na angielski książkę Hugo Balla Byzantinisches Christentum – Drei Heiligenleben (Bizantyjskie chrześcijaństwo – Trzy hagiografie), która została opublikowana przez Duncker & Humboldt w Monachium i Lipsku w 1923 roku. Jak wskazuje tytuł, książka zawiera trzy rozdziały, z których każdy zajmuje się życiem następujących świętych: Joannes Klimax, Dionysius Areopagita i Symeon Stylites. Ta książka jest esencjalną częścią kulturowej historii. Zaskakujący jest więc fakt, iż, mimo że dostępna jest w niemieckim, szwedzkim i rosyjskim językach, nigdy nie została przetłumaczona na angielski.

Kontakt z prasą:
Philipp Meier, tel. +41 43 2685720, e-mail: philipp.meier@cabaretvoltaire.ch

Otwarcie wystawy: 20 kwietnia 2010 r. o godzinie 18.00

Cabaret Voltaire
Spiegelgasse 1, CH-8001 Zürich

11.09.2010

IRWIN - Państwo w Czasie

Irwin
Država v času / Państwo w Czasie


Wystawa w Dolenjski Muzej, Novo Mesto, Słowenia (sala główna)
Otwarcie w niedzielę, 26.09.2010 o godzinie 18.00.
Zamknięcie 16.01.2011.

W wystawie pojawi się również film "Słowa z Afryki", który został stworzony wraz z NSKSTATE.COM.

Otwierającą mowę wygłosi Peter Mlakar z Departamentu Czystej i Stosowanej Filozofii NSK.
Państwo w Czasie

Państwo NSK powstało w 1992 roku, jako wynik transformacji Neue Slowenische Kunst w NSK Państwo w Czasie. Kolektyw Neue Slowenische Kunst (NSK) został uformowany przez trzy grupy założycielskie, IRWIN, LAIBACH i grupę teatralną Gledališče sester Scipion Nasice, w roku 1984, wciąż wewnątrz ram dawnej Jugosławii. Kolaboracja, wolny przepływ idei pośród pojedynczych członków i grup, deklaratywny copyleft, który nie był ograniczany nawet przez indykację autorstwa, jak i wzajemna pomoc oraz wspólne planowanie poszczególnych ruchów i akcji były kluczowe dla rozwoju, jak i operacji NSK, mimo że grupy były autonomiczne w swoich aktywnościach. Świadomość specyficznych warunków do operowania na polu sztuki w ówczesnej Jugosławii, która była głównie definiowana przez zamknięcie na system sztuki i waloryzację systemu dostosowywanego do lokalnych potrzeb, doprowadziła do koncentracji krytycznej masy i konfrontacji z systemem sztuki. Antagonizm w ten sposób wygenerowany, w konsekwencji, jasno wyznaczył kontury i podmiotowość określonych grup i NSK jako całości. Samo-widocznie, w warunkach napiętych relacji, odpowiedzialność za produkcję sztuki i jej odbicie znajdowało się tylko w nas, i właśnie przez sterowanie tą konfrontacją ustanowiliśmy własną autonomię. W skrócie, kolaboracja i wspólne dobro było podstawą i nieuniknioną konsekwencją pozycjonowania Neue Slowenische Kunst w relacji do kulturowej i politycznej rzeczywistości Jugosławii.

Z upadkiem socjalizmu na początku lat 1990. i dezintegracją Jugosławi, warunki naszych operacji również radykalnie się zmieniły, wpływając na transformację Neue Slowenische Kunst w NSK Państwo w Czasie w 1992 roku. Wraz z wyłonieniem się wielu nowych państw, z których kilka, m.in. Słowenia, uzyskało status niepodległego państwa po raz pierwszy w historii, NSK również ustanowiło siebie jako formę państwa. Zamiast terytorium jednak, NSK przyjęła status państwa myślącego, które zmienia swe granice wraz z ruchami i zmianami jego symbolicznego i fizycznego kolektywnego ciała. Wspólne dobro (państwa) jest tworzone przez akty mowy wykonywane by stworzyć cywilne przymierze, nawiązując do Thomasa Hobbsa, który również pisze w "Leviathan": "Natura jest przez sztukę człowieka, jak w wielu innych rzeczach, tak i w tej również imitowana, tak że potrafi stworzyć sztuczne zwierzę. To sztuczne zwierzę (osoba) jest wspólnym dobrem." W czasie formacji, NSK Państwo w Czasie było definiowane, jako abstrakcyjny organizm, suprematyczne ciało, zainstalowane w realnej socjo-politycznej przestrzeni jak rzeźba, zawierająca konkretne ciało wieści, ruch ducha i pracę swoich członków. Właściwie, Państwo NSK istnieje właśnie przez pojawianie się w różnych projektach, które następują po sobie w czasie, rozrysowując obraz i zawartość jako rodzaj szkicu, który ustanawia i pomnaża relacje wśród obywateli, i który stopniowo pozwala, poprzez multiplikację i uwarstwienie, pojawieniu sie artykulacji konkretnych potrzeb i inicjatyw.

Dzięki konkretnym okolicznościom na początku lat 90., było możliwe dla nas wydawanie paszportów NSK Państwa w Czasie w kooperacji ze słoweńskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych. Z tego powodu, paszporty NSK są drukowane w tej samej drukarni, na papierze tej samej jakości, z tymi samymi zabezpieczeniami (przynajmniej niektórymi, jak specjalne numerowanie), jak paszporty słoweńskie. W wyniku tego, paszporty NSK nie tylko wyglądają jak prawdziwe paszporty, lecz również nie odchodzą od przyjętych standardów dla takich produktów, z uwzględnieniem sposobu i jakości produkcji. Do teraz, więcej niż dwa tysiące osób zgłosiło się po i otrzymało nasze paszporty, przez to stając się obywatelami NSK Państwa w Czasie, utrzymując poprzednie obywatelstwo. Większość z nich, jak wierzymy, może być uznawanych za przynależących do tzw. "sceny sztuki". Mogą być artystami lub miłośnikami sztuki. Wielka grupa obywateli NSK pochodzi głównie z rozwiniętych krajów Zachodniej Europy i USA. Można powiedzieć, że większość populacji NSK pochodzi z tzw. pierwszego świata. Przyczynami, dla których przyjmują obywatelstwo NSK są głównie połączone z ich zrozumieniem i partycypacją na polu współczesnej sztuki. Mimo iż najliczniejsza, nie jest to jedyna grupa społeczna pośród posiadaczy paszportów NSK. W czasie, gdy NSK zaczęło wydawać paszporty, czyli w pierwszej połowie lat 90., nowe państwa wyłaniały się z dnia na dzień, a wojna o terytoria byłej Jugosławii wciąż trwała. Duże zainteresowanie paszportami NSK pochodziło właśnie z tych obszarów. Najwięcej paszportów zostało wydanych w Sarajewie na końcu wojny w 1995 roku. Mimo iż wydaliśmy większość paszportów ludziom związanym ze sztuką współczesną, zainteresowanie naszymi paszportami nie było tylko artystyczne. W tym czasie, obywatele Bośni i Hercegowiny mieli poważne problemy z podróżowaniem na zewnątrz swego kraju. Jest wiele historii o tym, jak paszporty NSK pomogły ludziom przekraczać granice łatwiej niż przy użyciu paszportów bośniackich. Przez pewien okres czasu, paszporty NSK były definiowane przez swoją użyteczność i ich zrozumienie radykalnie różniło się od zwyczajowego poglądu na nie, jako artefakty. Będąc świadomymi, że paszporty NSK nie pozwalają im przekraczać narodowych granic, że nie mogą być zastępstwem innych dokumentów, wielu z nich podjęło ryzyko i używało ich w przypadkach konieczności funkcjonalnego zastąpienia ich paszportów.

Przez to posiadacze paszportów NSK byli głównie blisko związani z polem sztuki i, mimo różnych przyczyn posiadania paszportu w zależności od pozycji i statusu poszczególnych posiadaczy, można określić, że paszport NSK jest rozumiany, jako artefakt, którym był, w pewnych przypadkach i poza koniecznością, również używany do nie-artystycznych celów. Lecz około trzy lata temu, aplikacje o paszport NSK zaczęły nadchodzić z Afryki: z Nigerii, czy dokładniej, z Ibadanu. Pośród tych, którzy wysyłali aplikacje o paszport z różnych adresów w Europie, poza Ibadanem, najczęstszym adresem Nigeryjczyków szukających paszportów NSK jest Londyn - większość podała Ibadan, jako miejsce narodzin. Zaczęło się to powoli, lecz w krótkim czasie liczba aplikacji Nigeryjczyków przekroczyła 1000. Skoro większość aplikacji przechodziła z jednego miasta, jest możliwym by skonkludować, iż informacja rozprzestrzenia się od osoby do osoby. Koszt paszportu nie jest wysoki, lecz dla mieszkańców tzw. trzeciego świata nie jest nieistotny. Poważnie wątpimy, że zainteresowanie ludzi z Nigerii paszportami NSK jest powiązane ze sztuką. Wygląda raczej, że w trzecim świecie paszporty NSK przestały być artefaktami, a stały się użytecznymi dokumentami. Co jest interesujące - oprócz sposobu rozprzestrzeniania się informacji - to dlaczego, gdzie, dla kogo i w jaki sposób są użyteczne.

Jak symboliczny obiekt, który był sprzedawany na rynku pierwszego świata przez 15 lat i jest rozpoznawany - niezależnie od swej niejednoznaczności lub raczej dzięki swej niejednoznaczności - jako obiekt sztuki, stał się funkcjonalnym dokumentem w trzecim świecie. W skrócie, jak słowo stało się ciałem.
Jak naświetlić bliskie zetknięcie dwóch całkiem odmiennych światów; komparatywnie skomplikowaną, wysoce wysublimowaną i abstrakcyjną przestrzeń nowoczesnej sztuki z jednej strony, i politycznie, kulturalnie i ekonomicznie głęboko zdestabilizowany trzeci świat, gdzie samo przetrwanie jest często kluczowym problemem, i skąd ludzie emigrują masowo, kierowani żądzą lepszego życia? Europa jest najpopularniejszym przeznaczeniem i rok po roku media donoszą o strasznych tragediach doświadczanych przez wielu, głównie, jako ofiary katastrof morskich następujących podczas drogich i niebezpiecznych morskich podróży. Dwa światy, tak odległe od siebie, że ich zderzenie może być jedynie zrozumiane, jako wynik nowoczesnych technologii, internetu, który pozwala na przepływ informacji nawet tam, gdzie nie było wcześniej żadnych.

Wyniki samo-organizacji obywateli NSK manifestują się nawet jaśniej, jako całkiem inny poziom w niezwykłym akordzie, z tym, co zostało do tej pory powiedziane. Ważnym faktem jest to, że NSKSTATE.COM, kluczowa domena oferująca informacje o NSK, jest zorganizowana i zarządzana przez obywateli NSK. Wokół tego internetowego projektu i poprzez niego, komunikacja wśród obywateli NSK została stopniowo ustanowiona i rozwinięta, ostatnio rosnąca we wspólne akcje, projekty etc. W tym przypadku, również, "artefakt" transformuje się w rzeczywistość operacji. W każdym przypadku, większość aplikantów o obywatelstwo NSK ze strefy Ibadanu, także zbiera informacje przez internet. Liczba listów wysłanych do NSKSTATE.COM, w których ludzie proszą o informacje wyjaśniając, dlaczego pilnie potrzebują paszportu, i opisując swe kwalifikacje, które powinny kwalifikować ich do obywatelstwa, liczy się w tysiącach.

23.07.2010

Ku podwójnej świadomości - wystawa IRWIN

Ku podwójnej świadomości: projekt Paszport NSK
23-31.07.2010


9 McEwen Street, Sabo, Yaba
Lagos, Nigeria


Centrum Sztuki Współczesnej w Lagos z przyjemnością oświadcza, że jest gospodarzem artystycznego kolektywu o międzynarodowym uznaniu IRWIN, członków NSK (Nowa Słoweńska Sztuka). Ponad tydzień projekcji, wykładów i dyskusji panelowych, Ku podwójnej świadomości: projekt Paszport NSK podejmie za swój punkt wyjścia artystyczną interwencję NSK Państwo w Czasie i jego wzrastające znaczenie w Afryce, szczególnie w kontekście Nigerii. Państwo w Czasie, jeden z najbardziej (nie)sławnych projektów stworzonych przez NSK, wyewoluowało z ich wcześniejszych działalności, zmieniając formację jako 'państwo' w trakcie upadku Jugosławii i wcieleniu w życie Republiki Słowenii w 1991 roku. Państwo w Czasie NSK przenika geograficzne lokacje i zdefiniowane państwowości wewnątrz przypisanych etnicznych, kulturowych czy religijnych wierzeń, dostarczając to, co IRWIN i pisarz Alexei Monroe opisują jako "konceptualna forma identyfikacji dla jednostek różnych narodowości."

Od początkowych prezentacji wokół świata w latach 1990. Państwo w Czasie obecnie otrzymuje znaczną liczbę próśb o obywatelstwo Państwa NSK z Afryki, a szczególnie z Nigerii. Wynikło to tym, iż wielu Nigeryjczyków przyjęło podwójną tożsamość jako posiadacze paszportów NSK i Nigeryjskich. W świetle tych nowych rozwinięć IRWIN przeprowadził wywiady z obywatelami NSK/Nigerii mieszkającymi w Londynie, by poznać ich powody zdobycia paszportu. Czy było to w celu wsparcia podstawowego, artystycznego celu NSK? Czy postrzegali to, jako uliczkę, przez którą przemieszczą się z jednego terytorium na inne? Czy może zrobili to z przyczyn socjopolitycznych? Ku podwójnej świadomości: projekt Paszport NSK pozwoli na dalszą debatę o zarówno artystycznych, jak i politycznych implikacjach akcji NSK Państwo w Czasie, oferując zbadanie oryginalnych, artystycznych interwencji wewnątrz nigeryjskiego kontekstu.

Ten projekt tworzy część rocznego programu w Centrum Sztuki Współczesnej Lagos W niepodległości i ambiwalencji obietnicy, celebrując 50 lat niepodległości siedemnastu państw Afrykańskich, w tym Nigerii 01.10.2010. Dostarczy to drogi by przesłuchać tematykę narodowości w czasie, kiedy nasze idee obywatelstwa są wciąż wyzywane przez politykę państwową, taką jak sporny "system federalny" Nigerii lub przez religijne i etniczne niepokoje, takie ostatnie wydarzenia w mieście Jos, jak i ciągły niepokój o bogactwo paliwowe Delty Nigeryjskiej. Ku podwójnej świadomości próbuje przesłuchać sposób, w jaki artystyczne propozycje i indywidualne poszukiwanie alternatywnych - prawdziwych lub fikcyjnych - możliwości, przekraczają tematykę tożsamości lub geografii.

IRWIN jest kolektywem artystów: Dušan Mandič (ur. 1954), Miran Mohar (ur. 1958), Andrej Savski (ur. 1961), Roman Uranjek (ur. 1961) i Borut Vogelnik (ur. 1959), którzy stanowią jedną z głównych grup wewnątrz artystycznego kolektywu Neue Slowenische Kunst (NSK). IRWIN został założony w 1983 roku w Słowenii. Ostatnie wystawy to: Obietnice przeszłości w Centrum Pompidou, Paryż, 2010; Oko Państwa w Izraelskim Centrum Cyfrowej Sztuki, Holon, 2010; Trzecia Nowa Stara Zimna Wojna, Moskwa, biennale Czerwony Październik; Nowoczesności w Muzeum Sztuki Współczesnej (MACBA), Barvelona; Państwo w Czasie w Kunsthalle Krems, 2009. Członkowie grupy żyją i pracują w Lublanie, Słowenii.

PROGRAM

26-31.07.2010

Projekcja: wywiad-badanie Obywateli NSK, jak również artystów z Nigerii.

Piątek, 30.07.2010, 15:00

Temat: Wprowadzenie do sztuki mediów i użycia videa w relacji do innych form nowych mediów, technologii i performance'u we współczesnej sztuce.

Wezmą udział: dr Inke Arns, członkowie IRWIN: Miran Mohar i Borut Vogelnik oraz artysta performer Jelili Atiku.

Sobota, 31.07.2010, 14:00

Projekcja: Wywiady z afrykańskimi posiadaczami paszportów NSK, mieszkających w Londynie.
Panel dyskusyjny: 15:00

Temat: Państwo NSK: nigeryjskie połączenie. Dyskusja nt. znaczenia akcji artystycznej wykonanej w Europie w latach 1990. na współczesną afrykańską świadomość.

Wezmą udział: dr Inke Arns, członkowie IRWIN: Miran Mohar i Borut Vogelnik, członek NSK Eda Cufer, nigeryjscy posiadacze paszportów NSK. Moderowane przez Loren Hansi Momodu.

Kurator: Loren Hansi Momodu

Doradcy kuratorscy: dr. Inke Arns, dyrektor, HMKV, Dortmund i Bisi Silva, dyrektor, Centrum Sztuki Współczesnej Lagos.

The Advanced Cultural Management Programme i Ku podwójnej świadomości są wspierane przez Instytut Goethego w Johannesburgu i Nigerii.

15.03.2010

NSK Staat Berlin



Na zaproszenie teatru Volksbuehne we Wschodnich Niemczech, NSK zorganizowało ważny pokaz na terenie budynku i jego dachu. Składał się on z dwóch koncertów LAIBACH, wystawy Irwin i gości, instalacji studia Novi Kollektivizem, akademię Kosmokinetycznego Gabinetu Noordung oraz wykłady Slavoja Żiżka, członków Departamentu Czystej i Stosowanej Filozofii i Irwin. Wydarzenie trwało przez 3 dni, od 8. do 11. października 1993 roku, podczas których Volksbuehne został uznany terytorium Państwa NSK, a wejście do środka było dozwolone tylko dla posiadaczy paszportów z aktualnymi wizami. Biuro konsulatu było otwarte bez przerwy wydając informacje i dokumenty potencjalnych obywateli NSK.

Teatr Volkbuehne, kiedyś jeden z najbardziej prominentnych przedsięwzięć teatralnych XX wieku, znajduje się w historycznym centrum Berlina – Placu Róży Luxemburg. Słynne nazwiska, dla historii kultury, są połączone z tym miejscem, włączając w to Maxa Reinhedta jako menadżera scenicznego w latach 1915-1918 i Erwina Piscatora w latach 1925-1928. Ten drugi pracował z dramaturgiem Brechtem i scenografem Georgem Groszem na wspaniałej umowie. Teatr osiągnął szczyt chwały w latach 70. kiedy Benn Besson, francuski reżyser o szwajcarskich korzeniach i student Brechta, był menadżerem. Pracował w Niemieckiej Republice Demokratycznej przez nie mniej niż 25 lat. Poza Bessonem, poetyka budynku została ułożona przez zespół reżyserski Manfreda Karge i Matthiasa Langhoffa, podczas gdy Heiner Miller znalazł się wśród regularnie udzielających się dramaturgów.

W sezonie 92/93 teatr został przejęty przez ambitnego wschodnio-niemieckiego reżysera Franka Castorfa, któremu udało się utrzymanie Volksbuehne jako teatru roku wg 20 z 40 zapytanych krytyków. W ten sposób, Volksbuehne rozciąga radykalną i estetyczną tradycję teatru, który, w tych spolitycyzowanych dniach, nie może ograniczać się wyłącznie do funkcji rozrywki. Dla Castorfa, Volksbuehne jest miejscem, gdzie widz musi przyjąć pozycję: za lub przeciw. To właśnie do tego teatru Castrof zaprosił NSK aby uznało go za teren Państwa.

Program rozpoczął się 8. października ceremonią otwarcia, mowami wygłoszonymi przez lokalne władze, Volksbuehne i NSK. Kolejną częścią ceremonii było przekazanie kluczy do teatru i odsłonięcie tablicy Państwa NSK. Konferencja prasowa w Zielonym Salonie i nieformalne spotkanie dyplomatyczne w Czerwonym Salonie podsumowało wieczór.

Na konferencji, reprezentanci NSK przedstawili prasie Tezy Państwa NSK, jego paszporty oraz program okupacji teatru Volksbuehne. W drugiej części udzielili szczegółowych odpowiedzi na indywidualne pytania widowni.


Następnego dnia, Slavoj Żiżek, gość Departamentu Czystej i Stosowanej Filozofii, zwrócił się do zatłoczonego Zielonego Salonu, udzielając maratońskiego, trzygodzinnego wykładu „Kobieta, zło i Europa” i oferując dyskusję na ten temat. Założyciel Stowarzyszenia Teoretycznej Psychoanalizy z Lublany, ambasador nauki, Slavoj Żiżek, nie jest nieznany berlińskiej widowni, ponieważ kilka z jego książek zostało opublikowanych w Niemczech, więc wielkość zainteresowania jego wykładem nie była niespodzianką.

Natychmiast po jego wykładzie miała miejsce berlińska premiera „Bravo”, filmu o LAIBACH stworzonego przez Retrowizję, Daniela Landina i Chrisa Bohna, po której LAIBACH wykonał koncert „Staat Generator” (Państwowy generator) promujący ich album „Kapital”. Akademia Kosmokinetycznego Gabinetu Noordung miała miejsce w jednym z kin o 23. z wykładem uświęcającym setną rocznicę porucznika Hermana Potocnika Noordung, kosmologa, którego książka „Das Problem Der Befahrung Des Weltraums” (Problem podróży kosmicznej), została opublikowana w Berlinie w 1929 roku przez Richard Carl Schmidt i Spółka. Z powodu trudności organizacyjnych i ogromnego zainteresowania wśród widowni, kierujący Gabinetem znikł w konspiracyjny sposób, zabierając ze sobą część zaskoczonej widowni. Poprowadził około 50 osób poprzez wnętrza teatru, przez spiralne schody, aż na sam dach Państwa NSK, gdzie udzielił wykładu oświecanego przez światła miasta poniżej i blask gwieździstego nieba powyżej. O 17. następnego dnia, Irwin i ich gościa przyjęli widownię w Zielonym Salonie. W ich wykładzie zatytułowanym „Od stolicy do ambasady” skupili swą uwagę na problemie modernizmu w malarstwie, zajmując się zdefiniowaniem tzw. „wschodniego modernizmu”. Opisali wydarzenia Ambasady NSK Moskwa, prezentując odpowiednią książkę. W ożywionej dyskusji, która nastąpiła po akademickim wprowadzeniu, wyjaśnili swoje poglądy nt. decyzji dołączenia do niepodległego Państwa NSK. W tym samym pokoju Irwin przygotował wystawę zatytułowaną „Lublana, Zagrzeb, Belgrad”, która zawierała ich prace interakcyjne z tymi stworzonymi przez Gorana Djordjevica, Mladena Stilinovia i wczesnym LAIBACH.

O 20. pokazał „Bravo” w wielkiej hali, po którym nastąpiło kolejne pojawienie się LAIBACH.

O 23. członek Departamentu Czystej i Stosowanej Filozofii NSK zajął się trudnym, lecz istotnym tematem, „Twarz Boga a niemiecka seksualna dyscyplina”. Sedno problemów badań było kwestią Boga, esencji seksualności i jej miejsca z ujęciu Absolutu i Zła. Poprzez teologiczno-psychoanalityczną rozprawę, spróbował udowodnić przez swoje praktyczne dojście, że znaczenie przyjemności było totalitarną esencją odbitą w seksualności, i to było złem.

Po jego wykładzie, który został ciepło przyjęty przez ekspertów, jak i laików w widowni, członkowie NSK rozpoczęli przyjęcia w Czerwonym Salonie zapraszając dziennikarzy i innych gości.

Poprzez trzy dni, w teatrze również znajdowała się biblioteka NSK z kasetami audio i video z centrum informacyjnym. Poza Retrowizją, videa zawierały filmy nt. NSK Mariny Grznic, Aina Smida, Daniela Landina, Gorana Gajica, Michaela Bensona i innych, We współpracy z pojedynczymi grupami, lecz ponad wszystkimi ze skrzydłem architektonicznym, Novi Kollektivizem zajął się zewnątrznym i wewnętrznym designem, zaprojektował także wszystkie oficjalne dokumenty, włączając w to pieczęcie, wizy, paszporty i tablicę NSK; tablica znalazła się w stałym miejscu w ścianie teatru po wydarzeniu. Przez symboliczny gest, Państwo NSK okupowało obce terytorium po raz pierwszy w historii, deklarując je czasowo swoim własnym.

12.03.2010

Państwo NSK Sarajewo

20. i 21. listopada 1995 roku, w Teatrze Narodowym w Sarajewie, w Bośni i Hercegowinie, we współpracy z Centrum Sztuki Obala, Radio Zid, a także Instytutami Otwartych Społeczności Słowenii oraz Bośni i Hercegowiny, grupy NSK (LAIBACH, Irwin, Noordung, Novi Kollektivizem, Departament Czystej i Stosowanej Filozofii, Retrowizja) ogłosiły Państwo NSK Sarajewo (jako następcę podobnego wydarzenia w Berlinie w 1993 roku: NSK Staat Berlin).

Oficjalne otwarcie odbyło się 20. listopada, o godzinie 12.00 czasu lokalnego w głównym audytorium Teatru Narodowego. Reprezentant NSK odsłonił pamiątkową tablicę i, w obecności delegacji z kulturowych i politycznych kręgów Sarajewa, udzielił mowy powitalnej. Po ceremonii otwarcia i otwarciu wystawy plakatów grup NSK, ułożonych przez Novi Kollektivizem, odbyła się konferencja prasowa. Członkowie grupy Irwin ustawili Biuro Paszportów, które podczas trwania wydarzenia wydało ponad 350 paszportów NSK. Jeden pokój był przeznaczony do projekcji filmów dokumentalnych i wideo nt. prac grup NSK. Zawarto tam filmy stworzone przez: Retrowizję, Petera Vezjaka, Michaela Bensona, Gorana Gajica, Daniela Landina i innych. Odbyła się tam również prezentacja, wg założeń Państwa NSK, internetowego projektu Elektroniczna Ambasada NSK. O godzinie 18.00 LAIBACH zagrał przed pełnym audytorium. Pośród swych utworów zagrali cały album „NATO”, poświęcony wydarzeniom w Bośni i Hercegowinie.

Więcej paszportów wydano następnego dnia, i z powodu publicznych próśb organizatorów odbyła się kolejna konferencja prasowa. Członek Departamentu Czystej i Stosowanej Filozofii dał wykład nt. „Apokalipsa Europy i możliwe zbawienie”, a LAIBACH odbył drugi koncert, tym razem godzinę przed podpisaniem paktu pokojowego w Dayton, co znaczyło, że dwa koncerty w Sarajewie były czymś więcej niż tylko symbolicznym zwieńczeniem europejskiej trasy LAIBACH dotyczącej albumu „NATO”.

Podczas trwania wydarzenia Państwo NSK Sarajewo odwiedziło ponad 5000 osób. Wg informacji z Sarajewa oba wieczory uświadczyły setki osób, które zebrały się pod budynkiem. Te same źródła podają, że wydarzenie było najlepiej przyjętym kulturalnym wydarzeniem w Sarajewie od czasu rozpoczęcia wojny.

9.02.2010

Wystawy w Izraelu

Na profilu facebookowym Avi Pitchona - kuratora wystawy IRWIN w Izraelu "Oko Państwa" można obejrzeć zdjęcia z wystawy, oraz z wcześniejszej wystawy z udziałem LAIBACH zatytułowanej "Biały Sport".

Profil znajduje się tutaj.

UPDATE: Poniżej znajduje się film przedstawiający powitanie IRWIN w Izraelu przez Public Movement.

30.01.2010

IRWIN w Izraelu



Izraelskie Centrum Sztuki Cyfrowej prezentuje słoweńską grupę artystyczną, IRWIN, po raz pierwszy w Izraelu.

IRWIN: Oko państwa
06.02.2010 - 10.04.2010

Otwarcie: sobota, 06.02.2010 o godzinie 20.00

Grupa IRWIN tworzy Departament Sztuki NSK (Nowa Słoweńska Sztuka), kolektyw, w którego skład wchodzą również inne departamenty, m.in. Muzyki (LAIBACH), Designu Graficznego, Teatru etc. W 1991 roku NSK ogłosiło, że staje się państwem bez terytorium, z własną flagą, hymnem i paszportami, które nabyć będzie można podczas otwarcia wystawy.

Gościnny kurator: Avi Pitchon

Irwin to Dušan Mandic, Miran Mohar, Andrej Savski, Roman Uranjek i Borut Vogelnik.

Występ na żywo Kreuzer, dzięki wytwórni "Eastern Front", oraz Mayi Dunietz wykonujących utwory Niepodległości, Pionierstwa i Zwycięstwa.
Akcja zorganizowana przez "Public Movement" również będzie miała miejsce podczas otwarcia.

Więcej informacji pod poniższymi adresami:

www.theeasternfront.org
www.publicmovement.org
times.nskstate.com/tag/irwin
www.digitalartlab.org.il

LAIBACH on demand






View all Warsaw events at Eventful